Κοινωνία Ακοινώνητων Vol.Ι: Από ενεργό μέλος της κοινωνίας, ενεργός χρήστης των social media
Πώς ένα like και
ένα share επαναπαύουν
όλο το κοινωνικό ενδιαφέρον σου για τις ανάγκες και τα προβλήματα των
συνανθρώπων γύρο σου;! Συνάνθρωπος, τι νόημα έχει άραγε αυτή η λέξη σήμερα, ποίος
κατέχει αυτόν τον τίτλο και ποιος νοιάζεται τελικά; Έχουμε καταντήσει όλοι ζώα
που αν δούμε το κοπάδι να τρέχει προς το γκρεμό θα τρέξουμε κι εμείς, με
αυτοπεποίθηση και σιγουριά.
Κάπως έτσι
έχει καταλήξει η κοινωνία μας. Ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τα like που θα
μαζέψει η φωτογραφία μας παρά για τα «like» που
θα πάρει η ψυχή μας η ίδια. Πετάμε την πραγματική χαρά της στιγμής για την ψηφιακή
χαρά του like. Έχουμε καταντήσει την ζωή μας εικονική πραγματικότητα
που τρέχει σαν πρόγραμμα δυαδικών στοιχείων. Τρέχουμε να προλάβουμε να
απαθανατίσουμε τη στιγμή για να την κοινοποιήσουμε. Δεν απολαμβάνουμε την
ομορφιά εκείνη την στιγμή, δεν δεχόμαστε την ευτυχία, το χαμόγελο, τη ζεστασιά
που μας προσφέρονται απλόχερα σε ένα κόκκινο ηλιοβασίλεμα, σε ένα περίπατο στη
φύση, σε μια παρέα που θα χαμογελάσουμε με τη καρδιά μας αλλά κοιτάμε να το
βγάλουμε φωτογραφία να το ποστάρουμε σε ένα τοίχο και να αποτιμήσουμε την αξία της
από τα like που θα
συλλέξει. Και κάπως έτσι αγνοούμε και όλα αυτά τα μικρά όμορφα στοιχεία που
χρωματίζουν τη ζωή μας, σκυμμένοι πάνω σε μια οθόνη, χαμένοι μέσα στα pixel της και
μέσα στον άυλο ψηφιακό μας κόσμο.
Χάσαμε το
ενδιαφέρον μας οι άνθρωποι, για όλα, και κυρίως για την δική μας ζωή. Ας μη
μιλήσω για πρόοδο, αυτή υπάρχει μόνο στον μετρητή της ηλικίας. Ενδιαφερόμαστε
δήθεν για τον συνάνθρωπο πίσω από μια οθόνη κι όταν τον συναντήσουμε στο δρόμο
γυρνάμε το κεφάλι απ’ την άλλη. Καταντήσαμε να κάνουμε ψηφιακά σχόλια πίσω από ένα
μόνιτορ που είμαι σίγουρος πως ακόμα κι αυτά δεν τολμάμε να τα ξεστομίσουμε σε
ανάλογες στιγμές της πραγματικής μας ζωής. Βρήκαμε ένα γελοίο ψέμα μέσα από κοινοποιήσεις
και «έξυπνα λόγια» να πνίξουμε τις ευαισθησίες μας, την συνείδηση μας και τα
συναισθήματά μας. Επαναπαυόμαστε ότι τα χουμε καλά με την κοινωνία και τη
συμμετοχή σ’ αυτή με ψεύτικο ενδιαφέρον εκφρασμένο σε ψηφιακές λέξεις. Κι όλα
αυτά για να πνίξουμε τη συνείδηση μας και να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι τα
έχουμε καλά μαζί τους.
Ψέματα!
Τόσα ψέματα
που τελικά και η ζωή μας ένα ψέμα είναι. Η ουσία βρίσκεται στο τι κάνεις ή έστω
στο τι προσπαθείς να κάνεις καθημερινά, όχι στα λόγια και το δήθεν ενδιαφέρον. «Κάνε
ένα like/share το τάδε post την
τάδε φωτογραφία κι ένα παιδάκι στην Αφρική θα έχει να φάει, ένας Σύρος πρόσφυγας
θα γλυτώσει τον θάνατο, ένα παιδάκι με καρκίνο θα γίνει καλά» και πόσα άλλα δεν
ακούω κάθε μέρα. Τρίχες κατσαρές που λένε και στο χωριό μου. Ψέματα που μόνο
σκοπό έχουν αν επαναπαύσουν τη συνείδησή σου, να αποσπάσουν το ενδιαφέρον σου
κι άλλο ένα βράδυ να κοιμηθείς στο πουπουλένιο μαξιλάρι σου έχοντας το κεφάλι
σου ήσυχο πως έπραξες το κοινωνικό καθήκον για το συνάνθρωπο. Ανοησίες,
εθελοτυφλείς κι κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Στον ψυχικό απολογισμό αξία και
βάρος έχουν οι πράξεις σου, ούτε οι σκέψεις σου ούτε τα λόγια σου ούτε οι
κοινοποιήσεις σου με τα 100 like. Έτσι δώσαμε
το δικαίωμα σε κάποιους να μας αποκαλούν επαναστάτες του καναπέ. Όχι ότι αυτοί
κάνουν κάτι διαφορετικό αλλά έχουν δίκιο και από αυτό ικανοποιούν και την δική τους
συνείδηση. «Αφού αυτοί κάθονται εγώ μαλάκας είμαι να τρέχω;!»
Ας κρίνουμε
τον εαυτό μας καλύτερα αντί για τους άλλους. Ας κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα,
και το δεύτερο, και το τρίτο αν χρειαστεί και σίγουρα τα υπόλοιπα θα τα κάνουν
όλοι. Με το να κάθεσαι μόνο στη πολυθρόνα με ένα πληκτρολόγιο για έκφραση αξιών
και προσωπικότητας λυπάμαι σε κάνει το ίδιο άβουλο με όσους κρίνει. Και μένα
μαζί αυτή τη στιγμή που γράφω. Αλλά τουλάχιστον διαφέρω γιατί αφού γράψω μετά
θα πράξω.
Γιατί τα
χαμόγελα που θα κλέψω απ’ όσους τα προκαλέσω έχουν τόση αξία που κανένα like δε θα
μου προσφέρει. Έτσι πρέπει να σκέφτονται όλοι. Να προσπαθούν με την ελάχιστη
δύναμη του σώματός τους και την τεράστια δύναμη της καρδιάς τους να προσπαθήσουν
να αλλάξουν ότι τους ενοχλεί γύρω τους, έστω βάζοντας ένα λιθαράκι. Δεν έχει
νόημα τη μια στιγμή να εκφράζεις τη λύπη σου για τα κακώς κείμενα και την άλλη
να τα πίνεις σπαταλώντας ασύστολα. Αν έχεις κότσια δώσε έστω και 1€ σε κάποιον
που το έχει περισσότερη ανάγκη, πάρε μέρος με τα ελάχιστα πράγματα που μπορείς
να κάνεις και χάρισε λίγη χαρά σε κάποιον που θα σου κάνει like στη
ψυχή σου και όχι στην φωτογραφία σου.



0 σχόλια: